21 Ocak 2017 Cumartesi

Prematüre Bebek

Merhaba,

Uzun zamandır bir paylaşım yapmıyordum sebebi hamileliğimdi. Biraz zorlu bir süreçti. Miğde bulantıları falan fazlaydı. Genel olarak uyuyarak geçiriyordum zamanımı. Neyse tüm bu sıkıntılar 7,5 ay sürdü ve Allah'a şükür bir erkek evlat sahibi oldum.

7,5 aylık doğum yaptığım için bebeğim 1 aydan fazla küvezde kaldı. Daha doğrusu emme, yutma refleksleri gelişene ve 2 kilo olana kadar diyebilirim. Bu süre boyunca her gün hastaneye gidip bebeğime sağdığım sütleri verdim. Her gün ortalama 5 dakika görmeme izin veriyorlardı. Zaten sadece bana ve eşime gösteriyorlardı. Hastaneden çıkana kadar başka hiç kimse bebeği görmedi. Her ne kadar bu yakınlarımız için sıkıntı olsa da hijyen açısından görevlilerin yapması gereken bir şeydi. Hepimiz birtakım sıkıntılara katlanıyorduk.

Bebeğimin de kendine ait sıkıntıları vardı. Ciğerleri tam gelişmemiş olduğu için apne denilen nefes durmaları oluyordu sıklıkla. Kalbinde açıklık vardı. Bir ara kan takviyesi falan yaptılar. Antibiyotikler, oksijenler, orasına burasına bağlı kablolar hortumlar falan. Anne olup ta bebeğine dokunamamak, onun o halini görüp yardımcı olamamak çok kötü bir şey. Ama her zaman bebeğimin yanına giderken moralimi yüksek tuttum. İyileşeceğine ve en kısa zamanda ona kavuşacağıma inandım. Onu gördüğüm o kısa süre içinde onunla konuştum. Ona dışarıda olanları anlattım. Onunla ilgili hayallerimden bahsettim. Çünkü yanına geldiğimi hissediyordu. Benim ruh halimi hissediyordu. Ben geldiğimde kıpırdamaya başlıyordu. Belki pre bebeği olup bu yazımı okuyan vardır. Size tavsiyem moralinizi yüksek tutun. Gidip bebeğinizin yanında ağlayıp üzülmeyin. İyi olacağına inanın. Gülümseyin.

Zamanla daha iyi olduğunda bebeğimi kucağıma almama izin verdiler. Anne sıcaklığını hissetsin diye. Hastaneden çıkmaya yakın emzirmeye başladım. Hastaneden çıkmadan önce bebek bakımını öğrenmem için 2 gün hastanede kalıp ona hemşireler eşliğinde baktım. En sonunda hastaneden çıktık. Hastanede kaldığım süre ve sonrasındaki zaman benim için gerçekten çok zordu. Çünkü prematüre olduğu için sürekli uyuyordu. Acıktığı zaman, altı pis olduğu zaman falan ağlamıyordu. Uyumaya devam ediyordu alarm kurup 3 saatte 1 - 2 saatte 1 uyanıp emzirmeye çalışıyordum. Emzirebilmek için bebeği sürekli uyandırmam gerekiyordu. Uyandırmak için çeşit çeşit şekillere giriyordum. Hastanedeyken hemşire yardımcı oluyordu ama eve geldiğimde iş daha da zor oldu. 15 dk emzirmek için 1 saat uğraşıyordum. İlk kontrolümüzde malesef bebeğim 10 gram kilo vermişti. Bu benim moralimi çok bozdu. Hatta sütümün azalmasına neden olacak kadar strese girdim ve üzüldüm. Daha sonra doktorumuz biberon için izin verdi. Bu sayede kilo almaya başladık. İkinci kontrolümüzde her şey normaldi.

Şimdi 2 aylık olduk. sağlığımız Allah'a şükür yerinde. Büyümeye devam ediyoruz. Şimdilik 2 aylık gibi değil daha yeni doğan kilosunda ama sanırım yavaş yavaş toparlayacağız. Moralimizi bozmuyoruz ve büyümek için elimizden gelenin en iyisini yapıyoruz.

Bir sonraki yazımda görüşmek üzere. Kendinize iyi bakın. Bloğumu takip etmeyi de unutmayın.